Een kijkje in de keuken van de judges tijdens de ISR GP

De ISR GP, dat is toch altijd in november? Klopt, maar drukke dagen brengen mij er nu pas toe om te schrijven voor mijn blog en dit artikel ook in elkaar te zetten voor komende SportParachutist ( nr 1, 2019). Aldus hieronder mijn belevenissen tijdens een dag aan de judgestafel.

Indoor Skydive Roosendaal – Grand Prix

November, het jaar loopt op zijn eind en ook het wedstrijdseizoen buiten is afgerond. Binnen, in de windtunnel begint de pret met de wedstrijden. De eerste en voor FS-Nederland de belangrijkste ( en enige) is sinds jaar en dag de ISR GP. Na jaren in teams te hebben gevlogen ( o.a. als point in Blok43), was 2018 een “rustjaar” voor mij. In ieder geval veel boven de formatie gelegen, gepland en wel als cameravrouw. Dit jaar was ik tijdens de ISR GP “vrij”, geen team verplichtingen, maar ik wilde wel iets doen tijdens deze dag. Daarom had ik Bert Ham in het najaar gevraagd of hij nog hulp nodig had in de judge-kamer. Ik was van harte welkom om te komen kijken.

Het leven van judges

De zaterdag heb ik dus grotendeels doorgebracht in het judge lokaal. Omgeven door schermen en controllers kreeg ik de uitleg over het judgen. Op het moment dat de deelnemers de sprongen krijgen, worden ook de enveloppen overhandigd aan de scheidsrechters. Het eerste deel begint: het doornemen van de sprong en de bijzonderheden eruit halen. Dit kan de event judge doen, maar ook de andere judges geven hun input of nemen de figuren door. De figuren in een sprong worden genummerd, zodat je kunt tellen. Je kijkt naar het figuur en telt dus door, zodat je de score kunt bepalen. Er wordt ook gekeken naar de bijzonderheden zoals de opbouw, grips ( flashen), mogelijke plekken voor busts bij de overgang naar het volgende figuur. Bij de blocks wordt goed bekeken welke grips vast moeten worden gehouden en welke mogen worden gelost. Is er een vrije draaibeweging of is het een vaste kant die op moet. Ook de eventuele andere opbouw mogelijkheden worden besproken, zoals bij de B of de L die op veel manieren gebouwd kan worden.

Wedstrijdtijd

Toen begon het echte werk: knoppe bonken voor gevorderden. Stap 1 is namelijk het vaststellen van het aantal punten dat gemaakt is. Klik, klik, klik, je houdt er een ijzersterke duim aan over. Ondertussen moet je ook nog eens onthouden waar je busts hebt gezien en mogelijk al noteren. Sommige busts zijn duidelijk, maar op andere momenten moet je echt goed kijken. Laat die koffie maar komen om scherp te blijven! Discussies horen bij het vak van de judges, maar deze mogen pas worden gevoerd als de scores zijn gegeven. Daarvoor is het stil, zodat zo snel mogelijk de puntentelling klopt! Een sprong mag maar 3 keer bekeken worden, je moest goed opletten. In het uiterste geval mag er een absolute worden gegeven. Hierdoor wordt de sprong, of een deel nog een keer bekeken en beargumenteerd door de absolute-gever waarom een bust wel of juist niet moet worden gegeven.

En zo gaat het ronde na ronde, af en toe een break voor een frisse neus, net zolang tot alles gejudged is. En soms duurt het lang voor je een ronde af hebt. Als er een absolute wordt gegeven kan het wel even duren voordat iedereen zijn mening heeft gevormd of herzien. Het judgen is dus een serieuze business waarbij je scherp moet zijn en soms een bepaalde overtuigingskracht nodig hebt. Denk maar eens aan het nieuwe wereldrecord FS… de judges zou maar eens verkeerd geteld hebben of een bust hebben toegekend…

Na afloop werden de logboeken ingevuld. Iedere judge moet zijn wedstrijden loggen om de papieren geldig te houden. En toen… tijd voor een welverdiend drankje!

Ik vond het enorm tof dat ik een dag in de keuken, het hart van de wedstrijd mocht meekijken. Want… zonder judges geen (officiële) scores!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *