5 days filled with WOW

En dan zit je alweer in de trein naar Kiev. Wat zijn de dagen weer snel gegaan. Maandag en dinsdag de oefensprongen, woensdag en donderdag records en vrijdag nog een poging 2 records te maken. Poging, dus je weet genoeg.

Vrijdagochtend genoten van het heerlijke ontbijt ( met pannenkoeken!) en toen weer naar de dropzone. Ik moet eerlijk zijn. De vermoeidheid was duidelijk aanwezig. De vibe moesten we ook weer terughalen. Toen bleek dat we nog maar 2 sprongen de Turbolet konden gebruiken, was er toch ietwat “rush”. Nja, sprong uitlopen met de nieuwe ladies in het figuur. Ook de sprong was aangepast, het idee was om een 4-punts 59-way te bouwen. Hierdoor zou het huidige record ook behouden blijven, maar konden we ook een nieuw record bouwen.

So, let’s go for it.

Vliegtuigen in en iets na 10u waren we take-off naar 18.000ft. Mijn plek is de floater plaats, dus als laatste het vliegtuig in en als eerste eruit. Voordeel? Beetje ruimte. Nadeel? Het gordijn en de riem losmaken. De A-28 heeft namelijk geen dichte deur of klep. Deze wordt er op de grond uitgemeubeld, want anders is er geen tailgate. Best freaky idee, ik was altijd blij als we boven de 1000ft waren, maar nog blijer als we boven de 3500ft waren. Onder 1000ft is het een dingetje als ik eruit zou flikkeren met een grote bump. Gelukkig was het vliegwerk van de piloten erg goed en ik raakte ook gewend aan de plaats en de bewegingen, dus less worries. 3500ft is de laagste afspringhoogte bij ons op de club, ik ben daar comfortabel mee en vanaf die hoogte kon ik wat relaxter zitten om de anderen ook wat ruimte te geven.

Het zat namelijk behoorlijk knus in die Antonov.

Oke, en dan. Op 16.000ft moest dat gordijn dus open. Ondertussen zaten we ook al aan de zuurstof vanaf 12.000ft. Hierdoor kon je een reservevoorraad aan zuurstof opbouwen voor het eerste stukje vrije val. Normaal kun je tot 16.000ft zonder extra zuurstof als je niet te lang boven blijft. Ga je daarboven, dan is daar minder zuurstof. Vanaf 25.000ft is de lucht zo “dun”  dat je daar niet voldoende zuurstof uit kunt halen. Wij gingen dus naar 18.000ft of iets meer. Dus hup, fles open.

Op 16 dat gordijn open, wil weer gaan zitten en merk dat de airflow wel heel erg laag was. Siân seintje gegeven voor meer oxygen, maar er kwam maar niks. Ik zag de rest ook naar mij kijken met hetzelfde bericht. Hmm. Niet goed. Echter wel doorgegaan naar exit hoogte en toen bleek dat we toch wel wat hypoxia verschijnselen hadden. Ik merk het vooral aan mijn gezichtsveld, het wordt wat blurry.

Bij iedereen manifesteert het zich net iets anders of eerder of later. Omdat ik veel moest bewegen vanwege dat gordijn, de warmte, weinig slaap en (helaas nog) hoge ademhaling voelde ik al snel dat ik me niet top voelde. Ook mijn vingers waren koud, maar kon niet checken of ze blauw waren. De koude vingers kon namelijk ook zijn van de buitenlucht, op 18.000ft vroor het toch wel wat geloof ik. Punt is ook dat je wat overmoedig wordt bij hypoxia, maar ik had ‘m voor mijn gevoel wel onder controle. Kon nog helder nadenken en mijzelf rustig houden. Even oog naar Bec, om toch ook aan te geven dat het niet helemaal lekker ging toen ik klaar stond. Helaas hadden anderen wel wat meer last van het “koekwous” effect. Je trekt gelukkig wel snel bij, maar het heeft behoorlijk wat invloed gehad op de sprong. Dus geen nieuw record. Wel knallende koppijn van de spanning en het rennen om de load die vertrok op de hoogte te stellen. Veel water drinken, eten en even wat rust. Dus daarna packen en even bijpraten met iedereen. Onze sector lag ook niet vanwege de vewardheid van mensen. Dat een sector niet ligt kan gebeuren. We voelden allemaal dat we minder schrerp waren gaan vliegen en we wat ruwer werden.

Gelukkig hadden we nog een sprong over!

Opnieuw uitlopen, een paar wissels en get ready for another one! Om eerlijk te zijn… ik voelde de vibe niet, er miste iets van energie om er vol voor te gaan, na 4 dagen waren we wellicht een beetje op. Deze sprong bakten we er ook niks van. Het laat ook zien dat een beest van een formatie van 60 vrouwen niet niks is. En ja, de formatie was soms een beest. Wat we met zijn allen moesten temmen. Om daarna mee te spelen, punten pakken. Hard werken, maar zo gaaf als je voelt dat er achter je wordt losgelaten en opgepakt. En scherp blijven, meevliegen, armen, benen, romp, alles actief. Daarna in tracking ( de separatie), hierdoor konden we allemaal op veilige afstand van elkaar de parachute openen. Ik had een hele toffe trackingroep en we konden hand in hand weg om daarna verder uit te waaieren. Hoe vet was dat!  

Mooie herinneringen

Tijdens de afsluiting werden er veel bedankjes uitgedeeld, maar ook mensen in het zonnetje gezet voor hun inzet. Dat iedereen kon meedoen, mits vrouw, was een feit. Zelfs al had je maar 270 sprongen!

Ik wil via deze weg ook onze Nederlandse captain Marloes bedanken voor de organisatie. Ook haar man Jan voor al het werk op de achtergrond. Maar ook Kate, Lise, Alia en Lesley ( vanuit de UK ) voor hun fantastische vibe en energie tijdens het WOW-event!

ps. foto’s komen er nog bij. Er kan een copyright op de foto’s van het event zitten en ik wil dat allemaal netjes geregeld hebben.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *